شب عاشقان بي دل ، چه شبي دراز باشد
تو بمان كز اول شب ، در صبح باز باشد

عجب است اگر توانم ، كه سفر كنم ز دستت
بكجا رود كبوتر  ، كه اسير باز باشد ؟!

ز محبتت نخواهم كه نظر كنم به رويت !
كه محب صادق آنست كه پاكباز باشد

به كرشمه ي عنايت ، نگهي به سوي ما كن
كه دعاي دردمندان ز سر نياز باشد

همه شب در اين خيالم كه حديث وصل جانان
به كدام دوست گويم ، كه محل راز باشد ؟

چه نماز باشد آن را ، كه تو در خيال باشي ؟!
تو صنم نمي گذاري ، كه مرا نماز باشد

نه چنين حساب كردم ، چو تو دوست مي گرفتم
كه ثنا و حمد گوييم و ، جفا و ناز باشد...

دگرش چو باز بيني ، غم دل مگوي سعدي
كه شب وصال كوتاه و ، سخن دراز باشد

قدمي كه بر گرفتي ، به وفا و عهد ياران

اگر از بلا بترسي ، قدمي مَجاز باشد


 " سعدي "