مشهور خوبانم چو شمع
در وفاي عشق تو ، مشهور خوبانم چو شمـع
شب نشين کوي سربازان و رندانم چو شمع
روز و شب خوابم نمي آيد به چشم غم پرست
بـس که در بيماري هجر تو گريانم چو شمع
رشتـه ي صـبرم به مقراض غمت ببريده شد
همـچـنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع
گر کـميت اشـک گلگونم نـبودي گرم رو
کي شدي روشن به گيتي راز پنهانم چو شمع
در ميان آب و آتش همچنان سرگرم توسـت
اين دلِ زار و نزارِ اشـک بارانـم چو شـمـع
در شـب هجران مرا پروانه وصلي فرسـت
ور نه از دردت جهاني را بسوزانم چو شمـع
بي جمال عالم آراي تو روزم چون شب است
با کمال عشق تو در عين نقصانم چو شمـع
کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمـت
تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شـمـع
همـچو صبحم يک نفس باقيست تا ديدار تو
چـهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع
سرفرازم کن شبي از وصـل خود اي نازنين
تا مـنور گردد از ديدارت ايوانم چو شـمـع
آتـش مـهر تو را حافظ عجب در سر گرفت
آتـش دل کي به آب ديده بنشانم چو شمع
حضرت حافظ (عليه الرحمه)
لیلی زیر درخت انار نشست